در جامعه ما چرا حساسيت اجتماعي نسبت به مسائل کارگري تا اين اندازه پايين است؟ چرا کارگران نبايد تريبون خاص خود را داشته باشند؟ چرا حجم مطالبي که درباره کارگران نوشته مي شود اينقدر ناچيز است؟ ما مي خواهيم صدايي کارگري باشيم از درون جامعه کارگري و براي ادامه راه همدل و همراه مي جوييم. هرچند نوشته هايي که به مسائل کارگران يعني درصد بالايي از جامعه ما مربوط مي شود در ميان ساير کتاب ها و نشريات از بخت بلندي براي مخاطبين بسيار برخوردار نيست ليکن ما هم به يافتن مخاطبان خاص خود اميد بسته ايم و در چگونگي برقراري ارتباط با مخاطبان خويش است که هر دو همديگر را مي يابيم و باهم رشد مي کنيم و آگاهي خود را ارتقاء مي بخشيم. هم سرنوشتي کارگران زمينه همراهي و همگامي آنان را فراهم مي سازد. اميدواريم شريک اين همراهي هاي و هم گامي ها باشيم لطفا ما را از نظرات خود بی بهره نسازید.
