حکم بیدادگاه سقز علیه محمود صالحی و جلال حسینی را محکوم می کنیم

اتحاد کمیته های کارگری

احکام صادره از سوی بی دادگاه رژیم علیه محمود صالحی و جلال حسینی را محکوم می کنیم

کمیته همبستگی با کارگران ایران - استرالیا

گسترش روزافزون فقر اقتصادى و فلاکت اجتماعى

جلال محمد نژاد

21 آبان:  محکومیت محمود صالحی و جلال حسینی از فعالین کارگری در دادگاه شهر سقز

بر اساس حکم صادره از سوی شعبه اول دادگاه شهر سقز که شخصی به نام شایق به عنوان علی البدل قاضی آن را امضا کرده است، دو نفر از فعالین کارگری شهر سقز به زندان محکوم شده و بر طبق این حکم برای محمود صالحی 4 سال و جلال حسینی دو سال زندان تعیین شده است.

نیاز و ضرورت تشکل های توده ای و طبقاتی کارگران در شرایط کنونی!                                                 بهروز ناصری

برای کسانی که اوضاع سیاسی و اقتصادی امروز ایران را از زاویه کمونیستی و مارکسیستی تعقیب می­کنند، بالاخره این سئوال در صدر قرار می­گیرد که جنبش کارگری ایران امروز در چه سطحی از مبارزه قرار دارد و کارگران چگونه به تشکل سراسری و اجتماعی خویش، تشکلی که به معنای واقعی منافع کل کارگران ایران را  در برابر دولت و سرمایه­داران نمایندگی کند، دست خواهند یافت.

وقتی که می­بینیم بورژوازی ایران گاها در تقابل و گاها در حال معامله و سازش و بده بستان با بورژوازی جهانی بطور عام و بورژوازی غرب بطور اخص سرنوشت میلیون­ها انسان یک کشور را چگونه  رقم می­زنند، آن وقت مسئله موقعیت و جایگاه  جامعه  کارگری ایران بیشتر برجسته می­شود.

موضوع در سطح کلان و در سطح استراتژی­های متفاوت برای اداره جامعه است. در بحبوحه تخاصمات رژیم اسلامی ایران با دولت­های غربی بر سر برنامه هسته­ای رژیم، که حتی نفس بعضی  از جریانات را بند کرده است و آنان را به انتظار اقدامات آمریکا و متحدینش وا داشته است، جمهوری اسلامی در واقع  بسته متقابل خود را به کشورهای غربی همان موقع ارائه داد  که خامنه­ای دستور واگذاری 80 درصدی از مالکیت دولتی را به  بخش خصوصی صادر کرد. تقویت بخش خصوصی  در واقع نشان دادن چراغ سبز به سازمان­های جهانی نظیر بانک جهانی و صندوق بین­المللی پول و کشورهای غربی از سوی رژیم اسلامی  بود. تقویت  بخش خصوصی اقتصاد که به فقر و فلاکت بیشتر توده­های کارگر، بیکاری، گرانی و مصیبت­های اجتماعی متعدد دیگری می­انجامد، در واقع همسان سازی رژیم با لیبرالیسم غرب و پاسخ  مثبت به آلترناتیو آن­ها بود. این پایه مسئله است. وقتی آن­ها در پایه با هم اشتراک داشته باشند، موضوعات دیگری که  بر سر آن نزاع دارند از جمله اختلاف بر سر برنامه هسته­ای رژیم اسلامی را  سهل­تر حل و فصل می­کنند.

هم سیاست­ها و عملکردهای رژیم اسلامی و هم آلترناتیو لیبرالیسم غربی، هیچکدام پیام­آور کمترین تغییر مثبت در اوضاع  به نفع توده­های کارگر و زحمتکش ایران نیستند. هر چه هست به اختلاف و ستیز بین دولت­های بورژوائی و به سهم بری آنان در قدرت منطقه­ای خلاصه می­شود. این که کارگر ایرانی از کار بیکار می­شود، دستمزدش به موقع پرداخت نمی­شود و بیمه بیکاری در ایام بیکاری به  او تعلق نمی­گیرد، مشکل جمهوری اسلامی و دولت­های غربی نیست. اتفاقاٌ اساس برنامه­های اقتصادی رژیم اسلامی که حالا هم در صدد تقویت هر چه بیشتر بخش خصوصی است بر بی­حقوقی کارگران، شدت کار، و بیکار کردن کارگران استوار است. و برنامه  توسعه رژیم اسلامی نیز تماما کپی برنامه دست راستی­ترین جناح لیبرالیسم غرب برای کشورهای در حال رشد است.

در این شرایط مبارزات و اعتراضات کارگران چه در شکل اعتصاب و  یا تجمع  درکارخانه و ادارات دولتی بیشتر حول حقوق­های معوقه، علیه اخراج و یا پایین بودن مزایای کار و امنیت شغلی است. این مطالبات هر چند برحق­اند، ولی در واقع دفاعی است از حداقل حقوق.

جنبش کارگری ایران در وضعیت دفاع از حقوق خود بسر می­برد، به این اعتبار در یک حالت تدافعی قرار دارد. این حالت تدافعی جنبش کارگری به اشکال مختلف به طبقه کارگر تحمیل شده است. و بیرون آمدن از این  وضعیت نیازمند کار و فعالیت فعالین و پیشروان کارگری در سطح کلان یا ماکرو   است.

اگر مسئله تغییر شرایط زندگی و کار توده­های کارگر و زحمتکش ایران است، اگر مسئله رفاه عمومی تمام شهروندان جامعه باشد، کارگران در ازای کاری  که انجام می­دهند حقوق کامل خود را بگیرند و در ایام بیکاری نیز دولت موظف به پرداخت کامل بیمه بیکاری باشد، اگر مسئله آزادی فعالیت سیاسی، اجتماعی، فرهنگی کارگران است و ده­ها مورد دیگر از این قبیل که مستقیما به سطح زندگی و کار کارگران مر بوط می­شود، کارگران ایران چاره­ای ندارند جز این که در سطح سراسری خود را  متشکل کنند و تشکل  بزرگ و سراسری خود را بوجود آورند.

طی سال­های اخیر مبارزات پرشور زیادی از سوی کارگران صورت گرفته و خیلی از این مبارزات هم به پیروزی رسیده است. فعالین کارگری کمیته­های مختلفی بوجود آورده­اند که هر کدام اهداف بزرگتری را تعقیب کرده­اند. کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری و سایر کمیته­های کارگری که با ابتکار خود فعالین کارگری بوجود آمده­اند، هر کدام برای اتحاد و سازمانیابی سراسری کارگران  بوجود آمده­اند که در صورت متحقق شدن این مهم، خود  را در آن تشکل بزرگتر ذوب کنند.

سئوال اصلی اینست بدنبال تشکیل کمیته هماهنگی و سایر کمیته­های کارگری، کدام فعالیت آگاهانه برای  ایجاد تشکل سراسری کارگران  صورت گرفته است؟  و در این راستا چه اقدامات عملی  را در دستور کار دارند؟  و موانع اصلی تشکیل تشکل سراسری کارگران را چه می­بینند؟

در شرایط سیاسی و طبقاتی امروز اگر کارگران ایران بعنوان یک طبقه وارد کارزار سیاسی و اجتماعی در سطح کشور نشوند، بورژوازی ایران زندگی و کار فلاکتبارتری  را به آنان تحمیل می­کنند.

شرایط سیاسی و طبقاتی امروز حکم می­کند که رهبران و فعالین کارگری علیرغم تمام سختی­ها و ناهمواری­هایی که در کار و زندگی با آن روبرو هستند، در سطح ماکرو بیندیشند و عمل کنند.

ایجاد تشکل سراسری کارگران طبیعی است که در شرایط امروز ایران با تقابل رژیم اسلامی و دستگاه­های سرکوب آن روبرو شود. مگر رژیم اسلامی با کارگران سقز مواجه  نشد، مگر با سندیکای کارگران شرکت واحد با زبان سرکوب و تهدید و... مقابله نکردند، مگر اعتصابات زیادی نبوده­اند که  با  دخالت نیروهای  انتظامی رژیم مواجهه شده اند... .

یکی ازمشکلات اصلی رهبران و فعالین کارگری تلاش برای خنثی کردن سرکوبگری­ها  و توطئه­های  دولت و سرمایه­داران بوده است که در خیلی موارد کارگران پیروز شده­اند. اما حقایق مبارزاتی کارگران در سال­های اخیر و تجربه شرکت واحد نشان می­دهد  که می­توان برای ایجاد تشکل سراسری کارگران گام­های عملی برداشت.

تلاش جهت ایجاد تشکل سراسری کارگران ایران، با همبستگی جهانی کارگران و اتحادیه­ها و تشکل­های کارگری سایر کشورها مواجه می­شود.

یک تشکل سراسری که نماینده و حافظ منافع تمام کارگران ایران باشد، چگونه بوجود می­آید؟ نام و اهداف آن تشکل چیست؟ اساسنامه و مطالباتی که این تشکل برای آن مبارزه می­کند کدام­ها هستند؟ ساختار این تشکل چگونه است و سئوالاتی از این قبیل موضوعاتی هستند که باید در جای خود به آن پرداخت.

 ولی فعلا مهم اینست که این توافق عمومی بوجود آید  که کارگران ایران به تشکل سراسری و طبقاتی  خود  نیاز دارند و ساختن آن یک ضرورت حیاتی برای بهبود شرایط کار و زندگی کارگران و تمام شهروندان جامعه ایران و پیشروی مبارزه طبقاتی در ایران است و این که برای ایجاد چنین تشکلی  باید برنامه  و اقدامات عملی در دستور کار داشت و رهبران و فعالین کارگری زیادی این مهم را امر خود تلقی کنند.

تردیدی در این نیست که رهبران و فعالین کارگری از عهده تدقیق سئوالات فوق بر می­آیند. اما گام اول توافق عمومی برای ایجاد تشکل و برداشتن گام­های عملی در آن زمینه است.